[นิยาย] ในดวงมาน...♥ ( บทที่ 13 )

[นิยาย] ในดวงมาน...♥ ( บทที่ 13 )

[โรแมนติก-ดราม่า]
เรื่องราวความรัก และวิถีชีวิตของหญิงสาวทั้งเจ็ดคน ที่ต่างล้วนเกี่ยวเนื่องผูกพันกันอย่างน่าประหลาด
ท่ามกลางความเป็นไปในสังคมที่หลากหลาย และต่างชนชั้น โดยมีพวกเธอเป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น✶

29 September 2021
วรสรณ์
29 September 2021

 

 

 


*~บทที่ 13~*

   สายลมแรงในช่วงเย็นวันอังคารพัดใบไม้ทั้งสองข้างของถนนให้ปลิวว่อนไปมา หลังจากผ่านพ้นช่วงที่อากาศค่อนข้างร้อนจัด ไม่มีฝนตกมาเกือบสัปดาห์หนึ่งแล้ว

   จิตติมาดูซองจดหมายของยุทธที่เพิ่งรับมาจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เพื่อที่จะทำการคัดแยกประเภทของจดหมายนั้นๆ ให้แก่ผู้เป็นนาย ผู้ช่วยสาวเริ่มชินกับการคัดแยกจดหมายพวกนี้ ซึ่งมีทั้งบัตรเชิญ การ์ดขอบคุณในวาระต่างๆ รวมไปถึงโบร์ชัวร์และใบปลิวโฆษณา หรือแม้แต่เอกสารสำคัญ บางครั้งก็ยังมีพัสดุส่งมาถึงด้วย แต่สำหรับครั้งนี้กลับมีจดหมายจากบริษัทสินเชื่อส่งมา เธอจำได้ว่าบริษัทนี้เป็นบริษัทที่เกี่ยวกับพวกบัตรเครดิตและเงินกู้ หญิงสาวหยิบจดหมายนั้นขึ้นมาดูและพบว่า มันถูกจ่าหน้าซองถึงที่อยู่ของบริษัท ทั้งๆ ที่มันควรจะส่งไปที่ที่อยู่อาศัยของเขาเสียมากกว่า

   หญิงสาวส่ายหน้าพลางหยุดความคิดที่ขี้สงสัยนี้ลง เธอเก็บจดหมายสินเชื่อนั้นเข้าไปรวมกับจดหมายที่ลูกค้าส่งมาพลางถือเดินไปหาเขา ซึ่งขณะนั้นชายหนุ่มกำลังสวมเสื้อคลุมอยู่ทางด้านหลังโต๊ะทำงานหลังจากที่เก็บข้าวของเสร็จแล้ว ครีเอทีฟหนุ่มส่งยิ้มให้ขณะที่เห็นเธอเดินมาหา


“ จะกลับแล้วเหรอคะ ? ” เธอทัก


“ ครับ...ผมต้องไปงานเลี้ยงคืนนี้ต่อ คุณเองก็น่าจะกลับได้แล้วนะ ” เขาว่า


“ ฉันเอาจดหมายมาให้คุณค่ะ เสร็จแล้วก็ว่าจะกลับเลย ” หล่อนฉีกยิ้มพร้อมกับยื่นซองจดหมายในมือ


   ชายหนุ่มรับมาแล้วดูจดหมายเหล่านั้นทีละซอง ครั้นเมื่อเห็นจดหมายจากบริษัทสินเชื่อ เขาถึงกับเบิกตาเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเก็บมันใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมแยกจากจดหมายอื่นๆ

   จิตติมาเห็นท่าทีที่ผิดสังเกตนั้น แต่เจ้าหล่อนก็ต้องทำเป็นไม่สนใจ เพราะถือว่าไม่ใช่ธุระอะไรที่เธอจะต้องเข้าไปยุ่ง หญิงสาวเดินกลับมาที่โต๊ะประจำตำแหน่งของตน ก่อนที่จะเริ่มเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับที่พัก


   หลังจากเสร็จสิ้นการทำงานไปอีกหนึ่งวัน จิตติมาเดินออกมารออัศนัยที่ด้านหน้าอาคารเหมือนอย่างเคย ยุทธเดินตามหลังเธอออกมาจากบริษัท เพื่อไปยังลานจอดรถที่ตั้งอยู่ด้านข้าง ชายหนุ่มเห็นว่าเธอยืนรอรถอยู่ตรงนั้น จึงเดินแวะเข้ามาทักเพื่อกล่าวลา


   สายลมที่ยังคงพัดแรงอยู่ทางด้านนอกเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า เมฆฝนที่ลอยคว้างอยู่บนฟ้ากำลังตั้งท่าจะโปรยปรายหยดน้ำลงมาในไม่ช้านี้ ใบไม้จากต้นไม้ใหญ่ที่ปลิวกระจายว่อนด้วยแรงแห่งลม ลอยล่องมาติดยังเส้นผมของจิตติมา ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงค่อยๆ แกะมันออกจากผมสีน้ำตาลที่ดูเป็นประกายของเธอ หล่อนใจเต้นแรงและแก้มแดงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะเดียวกับที่มือของยุทธกำลังบรรจงแกะใบไม้ให้หลุดออกไป

   เจ้านายหนุ่มและผู้ช่วยสาวต่างมองหน้ากัน ณ วินาทีนั้น ทั้งคู่รู้สึกราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ นานแล้วที่จิตติมาไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับใครแบบนี้ หัวใจของเธอเริ่มพองโต เหมือนกับว่ามีบานประตูบานใหญ่กำลังถูกเปิดออกเพื่อรอรับใครบางคนเข้ามา ยุทธเองก็เช่นกัน เขารู้สึกได้ว่าหัวใจที่เคยแข็งดั่งหินผากลับอ่อนไหวอย่างที่เขาไม่เคยเป็น...


“ ปี๊นนนนน!!!! ” เสียงของแตรรถจากบนถนน ดังขึ้นขัดจังหวะคนทั้งคู่


จิตติมาสะดุ้งโหยง พลางหันกลับไปทางด้านข้าง เจ้าหล่อนจึงได้เห็นรถกระบะปิดประทุนสีทองของอัศนัย กำลังจอดรออยู่บนถนนริมฟุตบาท


 “ เจี๊ยบ!! ” ชายหนุ่มจากในรถร้องเรียก เป็นเชิงให้หล่อนรู้ว่าเขากำลังคอยเธอ


ยุทธเหลือบมองดูอัศนัยที่ขณะนั้นกำลังมองพวกเขาอยู่อย่างสนอกสนใจ ครีเอทีฟใหญ่จึงกล่าวลาเธอ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา


“ ผมไปก่อนนะครับ ” ยุทธผละจากหญิงสาวไปโดยไม่รีรอคำตอบรับ


จิตติมามองเขาเดินไปยังลานจอดรถด้านข้างจนลับตา ก่อนที่จะเดินกลับมาหาอัศนัยที่รถพลางกล่าวทักทาย


   ภายในรถของอัศนัยที่กำลังขับเคลื่อนไปบนท้องถนนดูเงียบสงัดลงกว่าปกติ จะมีก็แต่เสียงเครื่องปรับอากาศในรถเท่านั้นที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ข้าราชการหนุ่มขับรถมาทันที่จะเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างระหว่างยุทธและจิตติมา เขานิ่งเงียบเพื่อดูทีท่าของหญิงสาว ซึ่งทางหล่อนเองก็นั่งนิ่งไม่ติงไหว แต่ทว่าความเงียบจากเธอนั้น เป็นความเงียบที่กำลังหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ราวกับว่าเธอยังคงตกอยู่ในภวังค์ของห้วงแห่งอารมณ์

   อัศนัยไม่ปล่อยให้ความเงียบเข้าคืบคลานนานจนเกินไป เขาจึงตัดสินใจที่จะถามหญิงสาวถึงความสัมพันธ์ของเธอกับชายหนุ่มที่เขาเห็น เพื่อหยุดยั้งความเงียบและความสงสัยที่ครอบคลุมอยู่ภายในใจของตน


“ นั่น...แฟนเราเหรอ ? ” ชายหนุ่มเริ่มเปิดประเด็น


“ ไม่ใช่ค่ะ!!! นั่นคุณยุทธ เจ้านายเจี๊ยบเอง ” เธอปฏิเสธ


“ ดูท่าทางเราจะสนิทสนมกับเขามากเลยนะ ” อัศนัยพูดต่อ


“ ก็...ไม่ได้สนิทกันมากหรอกค่ะ คุณยุทธเป็นเจ้านาย ส่วนเจี๊ยบก็เป็นผู้ช่วยของเขา เราก็คุยกันตามประสานายจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น ” จิตติมาฉีกยิ้มครานึกถึงผู้เป็นนาย


   อัศนัยสังเกตเห็นท่าทีของหญิงสาวที่ดูเขินอายยามที่เรียกชื่อของนายจ้าง หล่อนดูเหมือนกับกำลังหลงใหลได้ปลื้มเขา นั่นทำให้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกสงสัยว่า หญิงสาวอาจแอบชอบยุทธอยู่ก็เป็นได้


“ แล้ว...เราชอบใครบ้างหรือเปล่า ? ” อัศนัยถามด้วยความอยากรู้


จิตติมาแปลกใจในทันที หลังจากที่ได้ยินพี่ชายของเพื่อนสนิทถามออกมาอย่างนั้น


“ ป...เปล่านี่คะ!! พี่อัศถามทำไม ?? ” หล่อนปฏิเสธพลางถามกลับ ราวกับพยายามจะบอกว่าเธอไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นกับใคร แม้แต่เจ้านายของตน


   อัศนัยเห็นเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้สารภาพความในใจออกไป แต่ทันทีที่เขารวบรวมความกล้าเพื่อที่จะพูด ปากเจ้ากรรมก็ดันแข็งขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนชายหนุ่มต้องตอบเฉไฉไปเรื่องอื่น


“ ก็ดีแล้ว...ตั้งใจทำงาน เก็บเงินไปก่อน เรื่องนี้ค่อยคิดทีหลัง ” เขาตะกุกตะกัก


   จิตติมายังไม่ปักใจในคำตอบของชายหนุ่มเสียท่าไร บางทีเขาอาจมีอะไรบางอย่างที่ต้องการจะบอกแก่เธอก็เป็นได้

   ผู้ช่วยสาวรู้ดีว่าตนไม่ใช่คนหัวอ่อนในเรื่องของความรัก และไม่อยากคิดมากหรือคาดหวังไปไกลกับใคร เหตุเพราะยังไม่แน่ใจในคนทั้งคู่ อีกทั้งไม่อยากคิดเข้าข้างตนเองอยู่ฝ่ายเดียว จริงอยู่ที่เธอรู้สึกดีกับผู้เป็นนาย แต่ดูท่าเขาช่างไกลเกินกว่าความเป็นไปได้นัก ทั้งหน้าที่การงาน ฐานะ และความเหมาะสม แต่กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ยังจะดูมีทีท่าว่ามีสิทธิ์และเป็นไปได้มากกว่า นอกเสียจากการกระทำของเขาจะชัดเจน และเด่นชัดมากกว่านี้...


   รถกระบะปิดประทุนของข้าราชการหนุ่มขับมายังหน้าอะพาร์ตเมนต์ของจิตติมา หญิงสาวบอกลาเขาก่อนที่จะลงมาจากรถพร้อมกับความคลางแคลงใจ เพราะหลังจากนี้ไปเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า อัศนัยคิดอย่างไรกับเธอ


   ความสับสนที่เกิดขึ้นโหมกระพืออยู่ภายในใจของจิตติมา ไม่ต่างอะไรกับลมฟ้าที่แปรปรวนอยู่ด้านนอก ทั้งอาการหวั่นไหวที่เกิดจากยุทธ และความคลางแคลงใจที่เกิดจากอัศนัย หญิงสาวไม่สามารถบรรยายความรู้สึกสับสนนี้ออกมาเป็นคำพูดได้ เช่นเดียวกับยุทธที่ยังคงงุนงงกับความอ่อนไหว และความไม่เข้มแข็งเหมือนอย่างที่เคยเป็น ชายหนุ่มไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน แต่น่าแปลกที่เกิดกับจิตติมา ผู้ช่วยสาวที่ทำให้เขาเป็นเอามากถึงเพียงนี้


+++++++++++++++++++++++++++++


   ครีเอทีฟหนุ่มขับรถสีน้ำตาลไปยังภัตตาคารชื่อดังของเมือง ที่ซึ่งเขาได้รับเกียรติให้เป็นแขกรับเชิญเพื่อร่วมงานเลี้ยงของบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เขาเคยได้จัดทำโฆษณาให้

   ชายหนุ่มจอดรถที่ด้านหลัง แล้วเดินออกไปยังด้านหน้าเพื่อเข้าสู่ตัวอาคาร ซึ่งขณะนั้นเองเขาได้สังเกตเห็นรถสีม่วงเปลือกมังคุดคันใหญ่ที่คุ้นตา ชายหนุ่มมองดูรถคันนั้นพลางแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรมากเป็นพิเศษ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในงานท่ามกลางการต้อนรับของพนักงานที่คอยเปิดประตู


   ภายในงานคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เป็นพนักงานของบริษัท ตลอดจนนายทุน หุ้นส่วน และกรรมการบริหารทั้งหลาย อีกทั้งด้านบนเวที ชายหนุ่มได้พบกับสาริสาญาติสาวของเขาซึ่งกำลังขับร้องบทเพลงของตนเองอยู่ หญิงสาวไม่ทันได้สังเกตเห็นยุทธ เพราะเธอกำลังให้ความบันเทิงแก่แขกเหรื่อที่มาร่วมงาน เว้นเสียแต่ป้าติ่งผู้จัดการสุดเฮี้ยวที่เดินเข้ามาทักทาย


“ งานดูยิ่งใหญ่ดีนะครับป้า ใครเป็นแม่งานจัดครับนี่ ?? ” ชายหนุ่มถามผู้จัดการดารา


“ จะมีใครเสียอีกล่ะคะ!! ก็อีนางไก่ นักจัดอิเวนต์ตัวแม่ ที่รับจัดงานไปทั่วราชอาณาจักรสยามไงล่ะ!! ” ป้าติ่งพูดกระแทกกระทั้น ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าผู้จัดการสองคนนี้ไม่ค่อยจะลงรอยกันเสียเท่าไหร่


“ เนี่ย!! ป้าก็สงสัย ทำไมมันถึงอยากได้น้องซีรีมาเป็นนักร้องในงานนัก ทั้งๆ ที่มันเองก็มียายโรสเป็นคนในสังกัดอยู่แล้วแท้ๆ...เห็นมันบอกว่าเจ้าของงานเขาเรียกร้องมาเอง แต่ป้าก็ไม่ไว้ใจ กลัวว่าจะมีลับลมคมในอะไรซ่อนอยู่ ” ป้าติ่งว่าต่อ พลางทำให้ยุทธนึกถึงรถสีม่วงเปลือกมังคุดคันใหญ่ที่ดูคุ้นตาทันที


“ เอ่อ...เดี๋ยวนะครับป้า คุณโรสมางานนี้ด้วยหรือเปล่าครับ ? ” ชายหนุ่มร้องถาม


“ ไม่นี่คะ!! เพราะยายโรสไม่มา ป้าถึงให้ซีรีมาได้ ” ป้าติ่งตอบ


“ แย่ล่ะสิ!! ” ชายหนุ่มเริ่มไม่สบายใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาจึงพึมพำออกมา


   ทางด้านหลังเวที หลังจากที่สาริสาร้องเพลงจบ พี่ไก่ก็เดินออกมารับเธอจากหน้าบันได


“ พี่ต้องขอบคุณน้องซีรีมากๆ เลยนะคะ ที่ยอมมางานนี้ให้พี่ ” นักจัดอิเวนต์คนเก่งกล่าวขึ้น


“ เรื่องเล็กน้อยค่ะพี่ไก่ เราคนในวงการบันเทิงเหมือนกันมีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ” สาริสายิ้มให้พลางกุมมือเขาไว้อย่างไม่ถือตัว


“ อ่ะ!!...ถ้าอย่างนั้น พี่ขอดื่มให้กับมิตรภาพที่ดีของเรานะคะ ” พี่ไก่พูดจบพลันหยิบแก้วไวน์ที่ตั้งอยู่ด้านข้างยื่นให้สาริสา พลางชี้ชวนให้เธอดื่มฉลองด้วยกัน


หญิงสาวรู้สึกแปลกใจในท่าทีของเขา และไม่ไว้ใจแก้วไวน์ที่อยู่ตรงหน้า หล่อนจึงยิ้มให้อย่างเจื่อนๆ ก่อนที่จะกล่าวปฏิเสธ


“ สักหน่อยเถอะค่ะ...พี่สัญญา ป้าติ่งแกไม่ว่าหนูหรอก ” เกย์สาวนักจัดงานขอร้อง พลางยื่นแก้วไวน์ส่งให้เธอ


สาริสาไม่อยากขัดใจ จึงยอมเอื้อมมือไปรับแก้วนั้นแต่โดยดี


   ทว่าไม่รู้มีอะไรที่มาแกล้ง หรือจงใจให้เป็นไปอย่างนั้น พี่ไก่กลับเผลอปล่อยแก้วไวน์ออกจากมือก่อนที่สาวน้อยจะได้รับ จึงทำให้แก้วตกลงมาแตก แถมไวน์สีม่วงเข้มที่อยู่ในแก้วก็หกเลอะชุดราตรีสีครามของหญิงสาวอีก


“ อุ๊ย!! ตายแล้ว พี่นี่ซุ่มซ่ามจริงๆ เลย น้องซีรีพี่ขอโทษนะคะ ไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำก่อนดีกว่า มา!! เดี๋ยวพี่พาไป ” เกย์สาวรีบกล่าวขอโทษเธอทันที


“ อ่อ!! ไม่เป็นไรค่ะพี่ เล็กน้อยเอง...เดี๋ยวชุดนี้ ซีรีก็ต้องส่งซักอยู่แล้ว ” เธอตอบปฏิเสธ


“ โธ่!! ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าป้าติ่งรู้ ป้าติ่งต้องมาแหกอกพี่แน่ๆ !! นะคะ...ให้พี่รับผิดชอบเถอะ ” เขาอ้อนวอน


   สาริสาเห็นว่าพี่ไก่ดูเกรงกลัวป้าติ่งอยู่มิใช่น้อย เธอจึงยอมให้เขาพาไปล้างเนื้อล้างตัวที่ห้องน้ำ นักจัดอิเวนต์คนเก่งแอบยิ้มเยาะอย่างสะใจที่แผนการทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอน


   ในขณะที่ทั้งคู่เดินออกไปจากหลังเวทีนั้น ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ยุทธและป้าติ่งมายังทางเข้าอีกทางหนึ่งพอดี ทั้งคู่มองหาสาริสาแต่ก็ไม่พบ รวมถึงพี่ไก่เช่นกัน สองคนนี้ต่างหายตัวไปด้วยกันทั้งคู่


“ นี่หนู!! เห็นน้องซีรีบ้างไหม ? ” ป้าติ่งถามทีมงานผู้หญิงที่ดูแลด้านหลังเวที


“ เห็นเดินไปกับพี่ไก่นี่คะ...ไปทางนั้น ” หล่อนบอกพลางชี้ทางออกอีกทางให้เขาดู


“ แล้วเขาไปไหนกัน...รู้หรือเปล่า ? ” ยุทธถามอีก


“ เห็นว่าจะไปเข้าห้องน้ำนะคะ...ถ้าหนูได้ยินไม่ผิด ” ทีมงานสาวตอบ


ทั้งยุทธและป้าติ่งมองหน้ากัน ก่อนที่จะเดินไปยังทางออกอีกทางตามที่ทีมงานชี้ให้พวกเขาดู


   ทั้งสองคนเดินมาถึงยังห้องน้ำของภัตตาคาร แต่ทว่ากลับไม่พบสาริสาและพี่ไก่ ป้าติ่งเริ่มกังวลใจกลัวจะเกิดเรื่องขึ้น ยุทธเองก็เช่นกัน เขาสงสัยว่าผู้จัดการดาราจอมเจ้าเล่ห์คนนี้อาจจะพาตัวสาริสาไปไว้ที่ไหนก็เป็นได้


   ทางด้านนักร้องสาวดาวจรัสแสง เธอเริ่มเอะใจแล้วว่าทางที่พี่ไก่พาเดินมานั้นไม่ใช่ทางที่จะไปห้องน้ำ แต่มันเป็นทางที่มายังด้านหลังของภัตตาคารอันเป็นบริเวณที่จอดรถต่างหาก หญิงสาวเริ่มระแวงและกังวลใจ เพราะเห็นบรรยากาศที่ค่อนข้างเงียบและเปลี่ยว เธอเอามือทั้งสองข้างกอดแนบกับลำตัวไว้เป็นเชิงระวัง


“ พี่ไก่พาหนูมาที่ด้านหลังทำไมคะ ?? ห้องน้ำไม่ได้อยู่ทางนี้เสียหน่อย!! ” หล่อนร้องถาม


“ แหม...คุณน้องขา ห้องน้ำข้างในออกจะวุ่นวาย คนเข้าคนออกกันเยอะ พี่เกรงว่าจะไม่เหมาะกับซุป’ตาร์อย่างหนูนี่คะ พี่เลยพามาห้องน้ำข้างนอกนี่แหละค่ะ...มันเงียบดี ” เกย์สาวว่า


“ ม...ไม่เป็นไรมั้งคะ หนูแค่จะล้างเนื้อล้างตัวเฉยๆ ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ แผ่วลง


พี่ไก่ไม่พูดอะไร ได้แต่พาเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงที่หมาย...


   สาริสาแปลกใจที่พี่ไก่หยุดเดินกะทันหัน เธอมองรอบๆ ตัวก็เห็นมีแต่รถจอดอยู่เต็มไปหมด ไม่มีห้องน้ำสักห้องอย่างที่ผู้จัดการดาราคนนี้บอกเลย


“ พี่ไก่คะ...พี่ไก่พามาผิดทางหรือเปล่าคะ ?? ” สาวน้อยร้องถาม


   แต่ไม่ทันที่นักจัดอิเวนต์จอมสตรอว์เบอร์รีคนนี้จะตอบอะไร ประตูจากรถยนต์คันใหญ่ก็ถูกเปิดออกมา ซึ่งรถคันที่ว่าเป็นรถที่ถูกสั่งทำสีเป็นพิเศษ อย่างเช่น สีม่วงเปลือกมังคุด ซึ่งเป็นสีที่โปรดปรานมากสำหรับผู้ที่เป็นเจ้าของ

   บุคคลผู้นั้นก้าวออกมาข้างนอกพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยาะยั่วอย่างชั่วร้าย พลางจ้องมองหน้าสาริสา ก่อนที่จะเปล่งเสียงออกมาที่ดูราวกับว่า เป็นคำทักทาย


“ ที่นี่ไม่มีน้ำที่จะใช้ล้างเนื้อล้างตัวหรอก!! นอกจากเลือดของแกที่จะสามารถลบล้างคราบสกปรกที่มันติดอยู่ออกไปได้!! ” บุคคลนั้นกล่าว พร้อมกับชูมีดพับขนาดพกพา ที่เผยให้เห็นคมมีดสีขาวอันคมกริบ ราวกับว่าจะใช้มันเพื่อเรียกโลหิตออกมาจากตัวเธอ


“ โรส... ” สาริสาเรียกชื่อบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตกใจ


พี่ไก่รีบคว้าตัวของสาวน้อยไว้ ก่อนที่จะจับเอามือทั้งสองข้างของเจ้าหล่อนไพล่กับหลัง เพื่อไม่ให้ดิ้นหรือหนี


“ ช่วยด้วยค่ะ!! ช่วยด้วย!! ” สาริสาร้องลั่น แต่เกย์สาวกลับเอามือขึ้นปิดปากของเธอ


   รสรินทร์เดินเข้ามาใกล้นักร้องสาว ก่อนที่จะตบเข้าที่หน้าของเธอฉาดใหญ่ จนสาวน้อยต้องลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว


“ แกท้าทายฉันเองนะนางซีรี แกทำให้ฉันต้องอับอาย!! ” รสรินทร์อาละวาด


“ ครั้งที่แล้วแกสาดน้ำใส่ฉัน ครั้งนี้แกจะต้องชดใช้!!! ” หญิงสาวพูดจบ พลางเอามือจับเข้าที่หน้าของสาริสา แล้วบีบไว้แน่น ก่อนที่จะเอาปลายมีดที่แหลมกดลงไปยังใบหน้าของเธอ


“ หยุดนะคุณโรส!! ” เสียงของยุทธร้องขึ้นมาจากทางด้านหลังของรสรินทร์


   ทันทีที่ได้ยิน ดาราสาวทั้งสองและนักจัดอิเวนต์จึงรีบหันมา เผยให้เห็นว่ายุทธมาพร้อมกับป้าติ่ง และพนักงานรักษาความปลอดภัยอีกกลุ่มหนึ่ง


“ นั่นแกจะทำอะไรน่ะนางโรส…แกจะกรีดหน้าซีรีเหรอ ?!! อำมหิตนัก...จับมันไปเลยค่ะ รปภ. ” ป้าติ่งโวยวาย


ทั้งรสรินทร์และพี่ไก่ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยรีบเข้าจับกุม ทั้งคู่ดิ้นสลับกับกรีดร้องไปมา


“ ปล่อยฉันนะ!! ไอ้พวกบ้า!! ” รสรินทร์ตวาดใส่พวกยามที่เข้ามาจับตัวเธอ


“ ฉันไม่เกี่ยวนะ...ปล่อยฉันสิ!! ” พี่ไก่ร้องบ้าง


   กลุ่มพนักงานรักษาความปลอดภัยช่วยกันจับตัวรสรินทร์และพี่ไก่ออกไปจากภัตตาคาร โดยมีหัวหน้าพวกยามคอยช่วยเหลือ เมื่อเสร็จหน้าที่ทั้งคู่จึงเข้าไปประคองตัวสาริสาให้ลุกขึ้น สาวน้อยกล่าวขอบคุณ พลางบอกว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก แต่ป้าติ่งกลับไม่ยอมให้เรื่องนี้จบอย่างง่ายๆ เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพื่อต่อสายถึงอมรวิสุทธิ์โดยทันที


+++++++++++++++++++++++++++++

  

Disclaimer : หากมีข้อสงสัย กรุณาติดต่อทีมงานมาที่ [email protected]
Search @